Η επιστροφή της Αθηνάς Καραμούτσα στο «Ιωάννης Λεμονίδης», εκεί όπου έκανε πραγματικότητα τα μεγαλύτερα όνειρά της ως αθλήτρια και συμμετείχε στη «χρυσή γενιά» της Ελπίδας, ήταν η αφορμή για να θυμηθεί τα παλιά, να μιλήσει για τα συναισθήματα που της δημιουργεί η θριαμβευτική επιστροφή της ομάδας στη Volley League Γυναικών, αλλά και να αναφερθεί στα στοιχεία που κάνουν την Ελπίδα μοναδική!
Γεννημένη το 1997, αγωνίστηκε με τα πράσινα ως πασαδόρος για δέκα ολόκληρα χρόνια (2009-2019) και ήταν πρωταγωνίστρια σε μια ομάδα που έζησε αξέχαστες στιγμές, με διακρίσεις πρωτόγνωρες στην ιστορία του γυναικείου τμήματος βόλεϊ της Ελπίδας, όπως τους τρεις συνεχόμενους πανελλήνιους τίτλους στην κατηγορία Κορασίδων, άλλους δύο αντίστοιχους τίτλους στην κατηγορία Νεανίδων, καθώς και την ιστορική άνοδο στην Α1 Γυναικών το 2016.
Έχοντας πλέον εγκατασταθεί από το 2019 στο Λονδίνο, όπου εργάζεται ως Project Manager στην Amazon, η Αθηνά παίζει βόλεϊ μόνο… στα πάρκα της αγγλικής πρωτεύουσας, όποτε ο καιρός το επιτρέπει, παρέα με τις πρώην συμπαίκτριές της Ηλιάνα Ιακωβίδου και Κατερίνα Μπολέτου που επίσης ζουν εκεί.
Πρόσφατα είχε την ευκαιρία να βρεθεί στη Θεσσαλονίκη και η επιστροφή στο «Ιωάννης Λεμονίδης» έπειτα από αρκετά χρόνια, για τον κρίσιμο ημιτελικό των πλέι οφ ανόδου με τα Βριλήσσια, ήταν η αφορμή για να ξυπνήσουν οι αναμνήσεις:
«Είχα να βρεθώ στο γήπεδο της Ελπίδας τουλάχιστον τρία-τέσσερα χρόνια. Όταν μπήκα στο “I. Λεμονίδης” και είδα ότι ο προθάλαμος του αγωνιστικού χώρου έχει μείνει ίδιος, με τις αφίσες της δικής μου γενιάς και με τα πρόσωπα των συμπαικτριών μου στους τοίχους, συγκινήθηκα πολύ. Επίσης, η ατμόσφαιρα με τους φιλάθλους, τους γονείς στις εξέδρες, μου θύμισε αυτά που είχα ζήσει εγώ. Και όταν βγήκαν τα κορίτσια της ομάδας πριν από τον αγώνα και τα είδα να αγκαλιάζονται, μου ήρθε να βάλω τα κλάματα!», υπογράμμισε, προσθέτοντας ότι γι’ αυτήν δεν υπάρχει άλλο αθλητικό σωματείο σαν την Ελπίδα:
«Η Ελπίδα είναι η οικογένειά μου και θα είναι για πάντα. Είναι ένας σύλλογος που λειτουργεί με το συναίσθημα και γι’ αυτό είχε καταφέρει να κρατήσει στη δική μου εποχή μία φουρνιά αθλητριών με τόσο πολλές διακρίσεις. Καμία από εμάς δεν ήθελε να φύγει και να παίξει αλλού. Όλες θέλαμε να μείνουμε σ’ αυτή την οικογένεια, που μας έδωσε εφόδια τα οποία χρειαζόμαστε ως άνθρωποι για να σταθούμε στην κοινωνία. Μας δίδαξε την ανεξαρτησία, την συνεργασία, να μπορούμε να αντεξεπέλθουμε σε δύσκολες καταστάσεις… Χρωστάμε πολλά στην Ελπίδα».
Τόνισε, επίσης, ότι οι άνθρωποι του συλλόγου ήταν πάντοτε δίπλα στα παιδιά της ομάδας: «Εγώ και όλα τα κορίτσια είχαμε δύο πατεράδες μέσα στην ομάδα, τον κύριο Άκη Ιακωβίδη και τον κύριο Άγγελο Ταλαμπίρη, τους οποίους οι γονείς μας εμπιστεύθηκαν απόλυτα για την αγάπη που μας είχαν. Δεν μας είδαν ποτέ ως ένα “προϊόν” επαγγελματικό, μας έβλεπαν ως ανθρώπους και πάντοτε νιώθαμε ασφαλείς σε αυτό το περιβάλλον, γι’ αυτό και δεν σκεφτόμασταν να αλλάξουμε ομάδα».
Δέκα χρόνια έπειτα από την πρώτη άνοδο στη μεγάλη κατηγορία, οι «πράσινες» ξαναζούν αντίστοιχες μέρες δόξας. Η Αθηνά Καραμούτσα, που είχε προλάβει να αγωνιστεί πλάι σε δύο από τις αθλήτριες της σημερινής ομάδας, την Άννα Παπάζογλου και την Ιωάννα Σουπιώνη (αν και έπαιξε περισσότερο με τη μεγαλύτερη αδερφή της, Ελένη Σουπιώνη), εύχεται τα καλύτερα ενόψει της ερχόμενης σεζόν και ανυπομονεί να δει τις διαδόχους της στα γήπεδα της Volley League:
«Αν βρεθώ στην Ελλάδα κάποια στιγμή μέσα στη νέα σεζόν, είτε είναι στη Θεσσαλονίκη είτε στην Αθήνα, όπου παίζει η Ελπίδα εγώ θα είμαι εκεί και θα τη στηρίζω απόλυτα! Ελπίζω και εύχομαι η σημερινή ομάδα να κατακτήσει κάτι παραπάνω από ό,τι εμείς. Η δική μας φουρνιά δημιούργησε μια βάση ώστε όλες οι επόμενες γενιές να πετύχουν κάτι παραπάνω από εμάς. Εύχομαι τα κορίτσια να έχουν πολύ καλή παρουσία στη Volley League. Η δικής τους χαρά και επιτυχία θα είναι και δική μας χαρά!»
